7 yaşından sonrası sarmadı 2019
Genel 14 0

7 yaşından sonrası sarmadı

7 yaşından sonrası sarmadı. Beynimin atlasında, ilk tümör hücresiyle tanıştığım zamana kadar, sakladım herşeyi. Aristokrat düşüncelerin insanı olabileceğimi hiç düşünmezdim, kanser ile ilk tanıştığım güne kadar. Affet diyebileceğim dakikaları aradım. Affedeceğini bilseydim, birinin, birilerinin susmazdım. Sonuçta terkedilişler biriktirdim heybemde. Kaçamakları karıştırıp attım sırt çantama. Beş kuruşluk insanlarla, paha biçilmez hayaller kurdum. Hayatlarını mahvetmem gerekirken, gönül koydum.

Bundan dolayı ki, en kolay vazgeçilebilir, bırakılabilir insan oldum, insanların hayatlarında. Biri geldi seni sevmiyorum dedi, lügatımda öyle bir küfür yoktu ama ağrıma gitti. Çok or*spu çocuğu arkadaşım oldu ama konunun anneleriyle ilgisi yoktu. Çünkü, or*spu çocuğu küfür değil durum tespitiydi benim için. Anlayacağınız bende sandalye değildim, çok g*t gördüm.
Neyse, her neyse; konumuz bu değil.
Ben sigarayı bırakmam. Çünkü bilirim bırakılmanın acısını.

7 yaşından sonrası sarmadı 2019

7 yaşından sonrası sarmadı


Gitmek üzerine binlerce yazı yazılmıştır. Fakat gitmek sınıf sınıftır. Birileri oturup üşenmese şayet birkaç familyayla anmaya başlarlar gitmeyi. Gitmesi gerektiği için gitmek, aşk bitince gitmek, aslında ortada hiç aşk yokken doğru olanı seçip gitmek, mecbur kalıp gitmek ya da siktir olup gitmek. Ne bileyim… Neyse. Az önce ne oldu biliyor musun? Seni düşündüm. Ne yani çok mu anormal bu şimdi bunu söylüyorsun diyeceksin. Siktir olup giden birini düşünmek elbette anormal. Yoksa ben deli miyim? Aptal mıyım ben? Geri zekalı mıyım yani? Sanırım evet… Ne bileyim…Neyse.

Kendi kendime konuşuyorum bu aralar. Deli değilim, anti depresan alıyorum sadece, beni biraz sakinleştiriyor. Daha az küfrediyorum böylece… Daha çok müzik dinliyorum bu aralar. Aslında aynı şarkıyı tekrar tekrar dinliyorum demeliyim, dürüst olayım. Hangisi mi? Malum şarkı işte… Midem ağrıyor uzunca bir süredir. Şimdi adını telaffuz edemeyeceğim bir hastalığım varmış. Biliyor musun? Gidişinle yaşıt bir yara var içimde. Uzun zamandır kimseyle de sevişmedim, hoş en son seninle sevişmiştim zaten. Dudaklarından öptüm, hepsi bu. Hayır hayır, özlemedim seni, sadece aciz bir köpek gibi acı çekiyorum… Bu acının yanında özlemenin de koyarım bir tarafına… Ne bileyim…Neyse.

Böyle kötümser bir adam değildim ben aslında, bilirsin. Çiçekleri severdim, hatta balkonda Vita tenekelerinde büyüttüğüm petunyalarım vardı. Onlar da gitti. Al sana bir çeşit gitmek daha; bitkiler de gidermiş demek. Hiç haz etmesem de kedilerden, bir kedim olsun istiyorum bir süredir. Aptal patileriyle koltuk takımlarını berbat etsin, sağa sola işesin, tüy döksün istiyorum. Gitse bile bir iz bıraksın . Senin gibi yapmasın yani. Giderken sadece kokunu değil, komple evi de götürmüşsün neredeyse… Dört duvar arasında aptal gibiyim, evsizim. Uzun uzun okumayı sevmezsin biliyorum ama gün olur da karşına çıkarsa bunlar lütfen bırakma yarıda, devam et. Şimdi ne yapıyorsun bilmiyorum. Biriyle sevişiyor da olabilirsin bile. Ağlıyor musun yoksa? Lütfen, ağlama. Ya öldüysen… Hass…! Ne bileyim…

Alıntıdır ; Engin Koray Ünlü

{admin}

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir